بـايـد كـه رفت

بــار مـی‌بـایــــد كـه بســت
از شهـــر خیــــال دود گـرفتــــه در ذهـن،
مـی‌بـایــــد كـه گـــریـخت.
نشستــه‌ایـم امــا، هنـــوز
تـا خیـــال خستـــه از انتـــظارمــان را فـریبـــی دیگــر
از پـس ابــرهـــای تـــوهـــم بـاز رســــد؟
بــــاران مــی‌بــــارد،
ابـرهـــا مـی‌رقصنـــد از شــورش دلهـــاشـــان.
بـاد مــــی‌وزد،
تـا درختــــان گیســوان خـویش را در بــزم حضـــور بیــــاراینـــد.

و دریـــا كـــف‌آلــــوده،
مـی‌كــوبــد مشت بـر ستبــــر صخـــره‌هـــای حصـــار دیـرگـــون.
مـی‌شكنـــد زلـف پـرچیـــن‌هـای تـابستـــانـی
در حـضـــور زردی و خـمیـــدگــی پـائیـــــز.
وه چـــه فـریبـــا نـقش مـی‌زنــــد نقــــاش عـاشــــق.
نیـلـــوفـــرانـــه مـی‌رود در قعــــر مــــرداب،
ریشـــه‌هـای پنهــــان رونـــده در تـاریـكــــی،
تـا بــه روز حـادثـه كمیـــن‌گــاه دل عـاشــــق گــــردد.
بـار مـی‌بـــایـد كـه بسـت.
انـدیشنـــاكـــم از فـــریب دیــــروز،
كـــه همـــه در وادی بـی " اویــــی" گــــذشـت.
امـــا ایـــن بـــار
 بــی هیــــچ انــدیشــــه،
بـی بــار و بــا یــار مـــی‌بـایــــد كـه رفـت.
بـار مـــی‌بـایـــد گـــــذارد.
دل مـــی‌بـایـــد گشــــود.
مــی‌بـایـــــد كـــه رفـــت.

*** 

بـرکـت بـاشــد