پـشـت آن درب کـه مــی‌بنــدد بــاد

زیـر آن بــرگ کـه مـی‌شـویـد آب

خـانـه دارد دل آن مـور نحیــف

بـر آن یـار کـه بـودش بـارهـا

دل مـن تنـگ و پـریـش از غـم‌هـا

مـن نـدارم دگـر چشــم بـدان

تـا نهــد مـرحمـی او بـر زخـم دلـم

مـن نشـایـد کـه شـوم مسـت دگـر

بـه در خـم‌خـانـه‌ی اربـاب دغـل

شـب و روز رفـت و بـرفـت عمـر چنیـن

پـی هـم آمـد و نیـز هـم بـرفـت آن همـه عمــر

تـا یکـی خـواب ز ادوار بلنــد

بگشـایـد یکـی چشــم در ایـن دیــر کـُهن

نـه همـه رقـص کننــد در این چـرخ و فلـک

نـه همـه مسـت شـونـد بـر سـر آن دار بلنــد

عشـق لیـلی ز مجنــون بـایـــد دیـــد

عشـق شیـریـن ز فـرهــاد بـایــد خـوانـــد

آن کـه مـی‌داشـت همـی سـرخ ز خـون چهــره خــود

دیـدی ای دوسـت کـه بـی چشـم نظـر داشت تـو را هسـت کنــون

نـزنـم نقـش خیــال بــر سـر آب

کـه سـراب اسـت، سـراب اسـت، همـه آن چـرخ فســون

بـرو ای مسـت کـه امشـب نـدهنــد بهــره‌ی تــو

بـه جـز آن جــام تُهـی کـش شـده اسـت روزی تــو.

سـاغــر و سـاقـی دیگــر همــی در راه اسـت

شــرب منظــور تـو آخــر همــی در کــار اسـت.

منــوچهـــر