بیــدار رؤیــا یــا .....
بـه روزی کـه پـُر کـردنـد جـام جسمـم را ز شـرُب جـان،
نپـرسیـد کـس از مـن ــ
نبـودش جـان مـن هـوشیــار ایـن حصـار حتــی،
کـز پـی عشـق او بـا تـوشـهٔ غـم روانــم.
کنـون در ایـن بـزمگـه خـامـوش،
کـه نـام مـیبـرازد بـرتــر از وجـود،
نـدارم بـه سـر جـز بـازگشتــی دگــر.
دلـم تنـگ خـانـه اسـت.
نـه مستـی و نـه هـوشیــاری ــ بیــدارم نمــیکنـد،
زیـن خـواب گـرانوزن زنـدگـی.
رؤیـای تـو هـر شـب مـیکشـد مـرا تـا بـام سحـرگـاهـان،
بـه زیـرم مـیافکنـد خـواب بیـداری ایـن جهــان.
بیـدار رؤیـای تـو خـوشتـر از،
خـواب نـاخـوش بیـــداری اسـت.
بـا رؤیـایـت بـه دیــدارم بیـــا،
بـه دیـدارم بیــا در رؤیـایــت.
بـرکـت بـاشــد.
|
+| نوشته شده توسط
منـوچهـر در یکشنبه بیستم خرداد 1386
|
